دنیای ممد و محمد

سمع الله لمن کفره

mmn — Wed, 09 Jul 2008 08:47:18 GMT

چرا فکر می کنی تو از سوزی بهتری؟ شما مقدس ها خیال می کنید چون روزی هفده بار می گوئید سمع الله لمن حمده، خدا فقط صدای شما را می شنود. خدا لوطی تر از آن است که فقط صدای امثال تو را بشنود.سمع الله لمن کفره هم درست است... سوزی را نگاه کن!

سوزی را نگاه می کنم. توی صحنه آمده است و به میز ما نگاه می کند. گنده بک دارد به مسئول سینتی سایزر اشاره می کند تا آهنگ جاز تندی بگذارد. سوزی نگاهی به جمع می کند وشال روی شانه اش را پرت می کند روی صحنه و با حرارت تمام شروع میکند به رقصیدن.

سوزی صورت مثالی نماز توست. نماز تو با رقص سوزی چه تفاوتی داشت؟! هر دو به چشم جماعت می آمدند... خوب نگاهش کن! عین نماز توست. هر دو توی چشم مردم، هر دو تا سقف هم بالا نمی روند... نه ثواب تو، نه عقاب او ...

قسمتی از رمان "بیوتن" که مشغول خواندنش هستم.

توصیه می کنم اگر نخوندید بخرید و مشغول بشوید. این رمان قصه محبوب منه، باش راحت ارتباط بر قرار می کنم.یک پسر مذهبی حزب اللهی که وارد ایالات متحده آمریکا می شه. بین خودم و ارمی شباهت هایی می بینم، محرم و نامحرمی که ارمی حتی در منتهن با اون درگیره، جاده سلفچگان و اتوبان شش بانده لاس وگاس و و و....(بازم می نویسم....)

پ.ن: تو این زندگی کوفتی لحظات خوبی با "بیوتن" ساخته میشه.

پ.ن« نمی خواستم سند تو آل کنم، دوستانی که از سند تو آل اومدن جدی نگیرند و بگذارند به حساب جوگیری ما و همنشینی با دوستان ...

mmn — Thu, 26 Jun 2008 07:53:18 GMT

مرو اي دوست
مرو اي دوست
مرو از دست من اي يار!
كه منم زنده به بوي تو
به گل روي تو
مرو اي دوست
مرو اي دوست
بنشين با من و دل
بنشين تا برسم مگر به شب موي تو
تو نباشي چه اميدي به دل خسته ي من
تو كه خاموشي بي تو به شام و سحر چه كنم با غم تو
..
مرو اي دوست
مرو اي دوست
مرو از دست من اي يار
كه منم زنده به بوي تو
به گل روي تو
بنشين تا بنشاني نفسي به آتش دل
بنشين تا برسم مگر به شب موي تو
تو نباشي چه اميدي به دل خسته ي من
تو كه خاموشي بي تو به شام و سحر چه كنم با غم تو
چه كنم با دل تنها كه نشد باور من
تو و ويراني
خاموشي
كوهم اگر چه كنم با غم تو
چه كنم با دل تنها
چه كنم با غم دل
چه كنم با اين غم
دل من اي دل من
چه كنم با دل تنها
چه كنم با غم دل
چه كنم با اين غم
دل من اي دل من
چه كنم با دل تنها
چه كنم با غم دل
چه كنم با اين غم
دل من اي دل من
چه كنم با دل تنها
چه كنم با غم دل
چه كنم با اين غم
دل من اي دل من
چه كنم با دل تنها
چه كنم با غم دل
چه كنم با اين غم
دل من اي دل من
.
.
.

پ.ن: آهنگش اومد تو گوشتون؟ زمزمه کردید؟

پ.ن۲: شعر و عکس از فلیکر

mmn — Sun, 22 Jun 2008 07:15:30 GMT

عکس

mmn — Sun, 15 Jun 2008 09:13:18 GMT

mmn — Tue, 10 Jun 2008 20:12:18 GMT

به به چه آفتاب قشنگي!

تا سوزش آفتاب رو صورتم حس مي كنم، همه دردا و رنجام از بين ميره، مي بينم دلم پاك و شيرينه اونقدر احساس بزرگي و كمال مي كنم كه حاضرم عيب و گناه همه رو ببخشم حتي شوهرمومي بينم همه كسايي كه دوست دارم دور و برم جمع ان، خب پس همينه ديگه... شايد شادي و خوشي واقعي كه ميگن همين باشه... پس ديگه چي مي خوام؟

پ.ن:‌اين عكسنوشته مال زمستونه، وقتي بعد چند روز خورشيد از زير ابرا صورت آدم رو ناز مي كرد اين ديالوگه فيلم هامون به يادم مي افتاد. كلا خيلي با اين قسمت فيلم حال مي كنم، الان هم خالي از لطف نيست...!

پ.ن: مي خواستم يه ليستي بنويسم از آدماي مريض كه مردم مجبورند تحملشون كنند، تو تلويزيون يا تو صحنه سياست هر روز ما بايد عوارض امراض رواني آقايون رو تحمل كنيم. بعد كه فكر كردم ديدم نه درست نيست، بهرحال ..!

پ.ن:‌ آلبوم جديد آريان با كريس دي برگ رو از دست ندهيد.

پ.ن: اين دي برگ كي هست حالا ؟!

پ.ن: زياد دل دماغ كامنت گذاشتن ندارم مثل گذشته... البته مهم هم نيست، ولي يكوقت واسه دوستان سوال نشه.

روان مريض همه ما

mmn — Sat, 07 Jun 2008 21:20:18 GMT

" مردا مریضن ... زن ها مریضن ... بچه ها مریضن ... راننده های تاکسی مریضن ... هم کلاسی ها مریضن ... عابران خیابان مریضن ....
همه مریضن ..
پس کی سالمه ؟
نکنه خودمون هم مریضیم خبر نداریم ؟"

تو وبلاگ آقاي اميد محدث عزيز بودم كه اين رو ديدم. كامنت گذاشتم كه ارور داد.

نوشته بودم:

" بشدت موافقم.

ما همه (غالب افراد اين جامعه) مريضيم،البته كم و زياد داره...

سالم افشين قطبي بود كه از اين ديوونه خونه فرار كرد! "

در اين باب بيشتر مي نويسم در آينده...

پ.ن: منظور از سعي مي كنم خودشيفته نباشم، چيزي رو تحميل نكنم (چه به خودم چه ديگران) همينه كه وقتي محيط پيرامونت، اطرافيانت تو رو مستعد اين مسائل مي كنند تو حواست جمع باشه كه خودتو،روياتو گم نكني، بتوني تاثير بزاري... (توضيحي براي كامنت پست قبل)

mmn — Wed, 04 Jun 2008 16:38:18 GMT

شبها كه خورشيد دلش آروم نداره

به روي قبر مهتاب

دوتا چشماش مي باره

سر روي خاك و نفسش پرشراره

مي باره از نگاهش

باروني از ستاره

مردي شبونه

مياد از سمت خونه

به مزار حبيبش

خودشو مي كشونه...

مجلس فاطميه محمود كريمي رو خيلي دوست دارم

صداش آرومم ميكنه، تركيبي از غربت، صفا و معنويته...

دوستاني كه تهرانند از دست ندهند، التماس دعا

* زمان: از جمعه 17 خرداد تا یکشنبه (سه شب) از ساعت 17:30 تا نماز مغرب

مکان: تهران، شميران، چیذر، کنار بارگاه امام زاده علی اکبر و شهدای دفاع مقدس

mmn — Sun, 01 Jun 2008 04:24:18 GMT

آرزو / مهدي اخوان ثالث

من با تو نگويم كه تو پروانه من باش

چون شمع بيا روشني خانه من باش

در كلبه من رونق اگر نيست، صفا هست

تو رونق اين كلبه و كاشانه من باش

من ياد تو را سجده كنم، اي صنم اكنون

برخيز و بيا خود بت بتخانه من باش

داني كه شدم خانه خراب تو، حبيبا

اكنون دگر آباديِ ويرانه من باش

لطفي كن و در خلوت محزون من اي دوست

آرام و قرار دل ديوانه من باش

mmn — Sun, 10 Feb 2008 17:31:18 GMT

هنوز در سفر گم شدن دياري هست

براي گوشه گرفتن كنار ياري هست

همه هواییِ كوهم مرا چه مي بنديد

سزاي صحبت ديوانگان دياري هست

سياه شد نفس خانه از دم تكرار

براي تازه شدن طرف جويباري هست

به پيش چشم تو با خويش مي توان گفتن

ملول كوچه آيينه ها غباري هست

یک سالگی وبلاگ

mmn — Sat, 02 Feb 2008 21:57:18 GMT

خیلی خوشحالم که یکسال وبلاگ نوشتم و باز خیلی خوشحالترم از اینکه وبلاگم در حد خودش این سال عمرم رو بمراتب پربارتر از سال های قبلم کرد.
ببخشید اگر به موقع نمی نویسم. حقیقتش این روزها نوشتن وبلاگ برام عجیب سخت شده، شاید به این خاطره که خیلی وسواس دارم و مته به خشخاش گذاشتم اما بهرحال ترجیح می دم اینجور وقتها و در این حال و احوال خراب اصلا ننویسم تا بخوام الکی و سطحی و مزخرف و نمایشی بنویسم.
چند تا نکته به مناسبت یک سالگی این دنیای کوچک ممد و محمد

1. چرا ممد و محمد ؟
اول دوست دارم از شروع وبلاگ و شناختم از این پدیده بنویسم.
بخاطر شغل پدرم کامپیوتر خیلی زود در زندگی ما وارد شد. اولین وبلاگها که مال حسین درخشان و دیگران هست تاریخ شروع وبلاگ نویسی در ایران رو شهریور سال 80 نوشتند. ما هم از همون زمان کامپیوتر داشتیم ولی بیشتر سرمون گرم بود به بازی. مثلا زمانی که من در تب و تاب NFS و FIFA 98 بودم عده ای بودند که وبلاگ می نوشتند یادم نمی ره سال 81 بود که صحبت از مودم و اینترنت شد و یکی از دوستان پدرم که از دوستان خیلی صمیمی خودم هم هست اونموقع به بابام گفت اگر مودم وصل کنی یکدفعه مثل تبلیغات بازرگانی تلویزیون در کامپیوتر عکسهای نامتعارف پخش میشه. خب اونوقت در خانواده ها از اینترنت شناخت روشنی نبود و هنوز بعنوان یک وسیله سالم و مفید شناخته نمی شد. اینطور بود که آشنایی و ورود من به اینترنت عملا تا سال 84 عقب افتاد.

تا قبل از اینکه خودم وبلاگ داشته باشم هیچ شناخت روشنی از وبلاگ نویسی نداشتم. فقط وبلاگ وبنوشت که پای من رو به اینترنت باز کرد رو دنبال می کردم و همچنین وبلاگ دوستم علی ابطحی. یکروز وقتی دیدم علی کامنتهاش رو چک میکنه خوشم اومد و نقطه شروع وبلاگ نویسی برای من همونجا بود.
طبیعتا چون اولین و تنهاترین نوشته وبلاگی که دیده بودم وبنوشت بود وقتی خودم هم شروع کردم نوع نوشتنم تحث تاثیر نوع نگارش آقای ابطحی بود. بعدها که وبلاگ های دیگری رو هم دیدم فهمیدم که دنیای وبلاگ نویسی خیلی قانون و عرف خاصی نداره و هرکسی هرجور حال می کنه می نویسه. البته زیاد خوشم نمیاد و عقیده ای به قانون و روش برای وبلاگ نویسی ندارم ولی برام جالب بود که هرکسی که سابقه ای و خواننده ای در این وبلاگستان دارد برای خودش و طبق مبنای خودش یک قانون و قاعده درست کرده بنام روشهای وبلاگ نویسی که طبیعتا راهی یه که خودش طی کرده و فکر می کنه بقیه رو هم باید طبق قواعد خودش نصیحت کنه تا به مقصدی که باز خودش فکر می کنه رسیده و موفق بوده، دیگران هم برسند. غرض اینکه میخوام بگم وبلاگ پدیده جدیدیه و هنوز اصول و قواعد خاصی نیست که بشه مستقلا اون رو مورد بررسی قرار داد. درسته که وبلاگ هرکس مطابق شخصیت و افکار اون فرد شکل میگیره ولی شاید بشه مثل فیلمنامه نویسی که قواعد خاصی داره برای وبلاگ نویسی هم روشهایی که جنبه عمومی داشته باشند، بوجود بیاد. مثلا بنظرم یک آفت نبودن اصول و قواعد مشخص و کلاسیک برای وبلاگ نویسی اینه که خیلی مسائل جدی و مهم در مورد عقاید فردی یا خیلی چیزهای مهم دیگر رو اگر فرد وبلاگ نویس بخواد در وبلاگ بنویسه در 99 درصد موارد تندی تایپ می کنه و در بهترین حالت با یکی دوبار خوندن میزاره روی وبلاگ. مثلا همین نوشته رو اگر من بخوام بصورت مکتوب بنویسم و منتشر کنم حداقل چند روز روش دقت می کنم ولی برای گذاشتنش روی وبلاگ حداکثر دو بار می خونم و پست می کنم. در حالیکه وبلاگ هم مثل کتاب نمایشگر عقاید و شخصیت من هست. مخصوصا برای آینده و با توجه به مستعار نبودن.
این اخلاق نامه وبلاگی بهترین نوشته ایه که من در زمینه "مرام وبلاگ نویسی" پیدا کردم و فکر می کنم تا حدودی عمومیه و هر کسی که وبلاگ می نویسه بد نیست نگاهی بش بندازه.
وقتی تصمیم گرفتم وبلاگ داشته باشم در ابتدا فقط و فقط برای این بود که عکسهایی که می گرفتم رو به بقیه هم نشون بدم. حداکثر چند جمله در رابطه با حال و هوای اون عکس بنویسم. (البته همین کار رو هم وقتی رفتم وردپرس شروع می کنم) ولی در همون ابتدا هاردم خراب شد و نمی تونستم از عکس ها استفاده کنم و این شد که فقط برای چند پست شروع کردم به نوشتن و این چند پست موقت دیگه ادامه پیدا کرد تا من باز هم به یکی دیگه از کارهایی که در زندگی اصلا فکرش رو هم نمی کردم؛ یعنی "نوشتن" دست بزنم.
اسم وبلاگ رو خیلی اتفاقی و با توجه به مقوله کودک درون انتخاب کردم. البته اینطور اسمها فی البداهه شکل می گیره اما هر وقت هم فکر کردم دیدم اسم خوبیه چون میتونه نمایانگر دو صدا و دو قطب زندگی شخصی من باشه، ممد و محمد.
(ادامه دارد...)